We hebben ongelofelijke haast!

Gister avond 21:10 had ik weer even een bewustwordings momentje en die vind ik pittig!

Ik betrap mijzelf op gedrag wat ik gewoon niet zo leuk vind van mijzelf en dat is kneiter confronterend kan ik je zeggen. Vaak ook omdat ik weet waar het vandaan komt, maar er dan toch een soort van intrap.

Wacht, ik neem je even mee.

Gisteren hadden we een drukke dag, Sophie ging mee naar de uitvaart van de papa van een vriendin, de opa van Sophie haar vrienden die ze al heel haar leven kent. En Cas ging een paar uur spelen bij mijn tante. Alles was in Leiden en dit was de min stressvolle oplossing zodat we niet snel terug naar Breda moesten racen om Cas van de BSO te halen waar het vaak vanaf 16:30 al stil is omdat alle kinderen zijn opgehaald.

( Dat ik door dit geregel er in het weekend volledig aflag met een migraine aanval vergeten we gewoon even voor het gemak… )

Uitvaart en de borrel erna waren fijn, goed dat we er waren, Cas had een heerlijke tijd gehad bij mijn tante en wilde eigenlijk niet weg. Zoals afgesproken gingen we met mijn tante en aangetrouwde oom pizza eten ook in Leiden dit scheelde onwijs met de file op de terugweg en eten moesten we toch :) .

En ineens was het 18:30 - sidenote mijn kinderen gaan om 19 uur naar bed, zeker op een schooldag. Ja ook Sophie gaat er op tijd in zodat ze nog lekker kan lezen en uitgerust is voor een nieuwe dag.

18:30 is voor mij dus gelijk een soort paniek, want we moeten nog naar huis en dat is ruim een uur. En dan moeten ze nog douchen, en dan is Cas straks moe voor zwemles. En en en….

In de auto hoopte ik dat Cas alvast in slaap zou vallen. Cas zelf dacht daar anders over en vroeg verzoek nummers aan.. We gaan van links → naar rechts.. (wie nu nog vind dat hij geen Brabander is afijn) slapen ho maar dus.

Toen we om 20:15 uit de auto stapte had ik het bijna niet meer, hij moest nu echt heel snel gaan slapen, kom Cas we gaan even snel douchen dan poetsen we snel je tanden. Leg ik je snel op bed en voorlezen, dat doen we morgen weer. En zo werkt mijn kind niet he…. die schoot er (terecht) volledig uit. 3 keer snel roepen in een naar bed gaan ritueel is ook niet handig Franka. (I KNOWWWW) maar men soms val je toch ineens in een patroon he, en dan zit je vast! Ik kon nu gelukkig zelf snel eruit komen en hem in alle rust naar bed brengen wat effectief misschien 5 minuten langer was.

Maar dit hield me wel even bezig, waarom ben ik dan toch ineens zo gehaast?

Ik vind het fijn om op deze manier af en toe mijn eigen strugg

les te delen met jullie, misschien vind je er een stukje herkenbaarheid in, of juist helemaal niet. Vind je het leuk om te sparren of te kletsen? Ik wel :) stuur je me een bericht?