Waar gaat het mis?

Om jou als moeder en als vrouw te kunnen helpen, is het soms nodig om zelf het achterste van mijn tong te laten zien. En gelukkig maakt dat me nooit zo uit, dus bij deze een verhaal uit een van mijn eigen worstelingen. Ik zeg een van de, omdat ik er (net als iedereen) meerdere heb.

Onze dochter is nu 11 en ik merkte al een tijd dat als ik haar iets vroeg, ze niet (snel genoeg, naar mijn mening) in actie kwam. Dit maakte mij eerst boos en gefrustreerd. Ik vond het irritant, want hé, waarom reageerde ze nou niet?

Tot een jaar geleden zou ik dit ook naar haar geuit hebben, en ik ben echt niet heilig hoor. Ik flap er nog steeds wel eens iets uit waarvan ik later denk: oei. Maar ik kijk er wel altijd naar terug en ik kom er ook op terug bij haar.

Oké, even terug. Ik ben me dus af gaan vragen: wat gebeurt hier nou, waarom gaat dit mis? En ik ben eens gaan testen bij de paarden wat er gebeurde als ik hen benaderde zoals ik dat ook doe thuis. Daar kwam ik erachter dat ik onbewust vaak het dier niet bij zijn naam riep, maar wel zei: hé, ga eens aan de kant, of: nee, je mag niet met je hele lijf in mijn kruiwagen met hooi hangen, dan kan ik er niet langs.

Als ik ze wel duidelijk bij hun naam aansprak (vaak was dit Karel trouwens, met zijn rode vacht. If you know, you know),dan deed hij sneller wat ik vroeg. Dit werkte natuurlijk thuis ook door. Als ik Sophie duidelijker bij haar naam riep voordat ik iets vroeg, hadden we meer contact en reageerde ze sneller op mijn vraag.

En nou zeg ik niet dat dit de gouden oplossing is, maar ik ben wel van mening dat je als ouder(s) je eigen handelen eerst moet onderzoeken, want daar zijn vaak de sleutels te vinden die het (vervelende) gedrag zullen veranderen.